Regelinzichten

Een firewall-regellijst heeft een stil probleem: ze lijkt bewijs. Dertig regels, dertig dingen die je blijkbaar hebt gestopt. Maar dat een regel in de lijst staat, betekende nooit dat hij ook echt iets had tegengehouden. Een regel kan daar een jaar lang blijven staan voor een domein dat de app al niet meer gebruikte voordat jij de regel schreef.

Elke domeinregel heeft nu zijn eigen record, direct op de regel zelf: hoe vaak hij is getriggerd, en wanneer voor het laatst.

De teller kijkt naar de laatste 30 dagen. Hij telt hoe vaak de regel echt een verbinding besliste, niet hoeveel verbindingen een app probeerde.

Subdomeinen tellen mee voor de hoofdregel. Een regel op example.com rapporteert de hits van cdn.example.com en api.example.com als eigen hits, want zo werkt een regel op een domein nu eenmaal: één regel, één getal, in plaats van een getal verspreid over hosts waarvoor je nooit een regel hebt gemaakt.

Een hoog aantal op een domein dat je nauwelijks herkent, is de interessante case: iets op je Mac praat er voortdurend mee, en de regel heeft zijn plek dus allang verdiend.

Een regel die al weken niet is getriggerd, verdient een blik, niet meteen een reactie. Sommige regels zijn stil omdat de app stil is: een dienst die je twee keer per jaar gebruikt, levert binnen een periode van 30 dagen geen hits op. Andere zijn stil omdat ze nooit kunnen triggeren, en dat zijn de regels die Regels › Opruimen voor je benoemt, met een reden.

Privacytools zijn opvallend makkelijk te geloven. Ze tonen een lijst, en die lijst voelt als bescherming. NetMute laat je liever de meting zien, ook wanneer die meting saai is.

De eerlijke grens staat er direct naast: IP- en CIDR-regels hebben geen telling. Op dat niveau bevat het systeemrapport geen toewijzing terug naar een specifieke regel, dus er is niets om te tellen. Daar een nul tonen zou een verzonnen getal zijn, en een verzonnen getal in een privacytool is erger dan een leeg veld.